داستان

داستان گروهی از وقایع است که توسط نویسنده یا داستان نویس روایت شده است ، و شامل یک حادثه یا گروهی از حوادث مربوط به چهره های انسانی است که در روش های زندگی آنها و تعامل آن با موقعیت های زندگی متفاوت است و می توان گفت که این داستان یکی از قوی ترین عواملی است که توجه انسان را به خود جلب می کند ، بنابراین آن را جذب می کند ، و در پیگیری های خود را به دست می آورد.^[١] این یک مدرنیته است که توسط یک شخص روایت شده است ، یا نوشته شده ، نوشته شده ، لذت و فواید ، و همچنین بسیاری از نام ها در تاریخ عرب و در میان این نام ها: داستان ، اسطوره و اخبار. این یک خبر دگرگون شده از لب های او یا کتبی محسوب می شود ،^[٢] به طور خلاصه می توان گفت که داستان داستانی است که حول افراد و رویدادهای انیمیشن می چرخد ​​، چه واقعی و واقع بینانه باشد ، یا اینکه این یک تخیل بافندگی است.^[٣]

در مورد معنای داستان در زبان ، همانطور که در فرهنگ لغت قرون وسطایی ذکر شده است (جمله گفتار ، که حدیث ، موضوع و موضوع است ، و این یک داستان طولانی است که از تخیل ، واقعیت یا دو با هم گرفته شده است و مبتنی بر قوانین خاص هنر ادبی و جمع آوری شده توسط داستان ها) و جمع آوری شده است).^[٤] داستان یک هنر مدرن ادبیات است ، زیرا واقعیتی را بیان می کند که احتمالاً وجود دارد. با این حال ، توسعه آن و علاقه منتقدین با آغاز قرن بیستم افزایش یافته است ، و عقاید زیادی در مورد آن وجود داشت ، بنابراین برخی از منتقدین آن را یک اثر هنری مدرن می دانستند که هیچ ارتباطی با گذشته ندارد ، در حالی که صحیح ترین و سالم ترین نظر این بود که ریشه هایی دارد که به گذشته باستان گسترش می یابد. از آنجا که از هیچ چیز وجود نداشت ، دقیقاً همانطور که هر هنر هنر باید از گذشته مبتنی بر هنرهای قبلی باشد ، به عنوان مثال ، حرم های بدی الزامان المدهانی و کسانی که مسیر او را دنبال می کردند ، مواضع او اولین نشانه های هنر باستانی داستان بود.^[٢]

شایان ذکر است که داستان ها و قصه ها از دوران باستان شناخته شده اند. به دلیل نیاز فوری به شخص برای ابراز زبانی از شرایط ، احساسات و تجربیات خود در زندگی. جایی که افسانه ها در ابتدا گسترش می یابند ، و مردم به صورت شفاهی پخش می شدند ، داستانها پناهگاه بودند که مردم به استراحت از بار زندگی و دستاورد لذت و گوش دادن به تجربیات والدین و پدربزرگ و مادربزرگ متوسل می شوند و از طریق آنها به امید آینده نگاه می کنند^[٥] داستان وسیله ای برای راهنمایی در زندگی بشر است. جایی که روح انسان تمایل به شنیدن آن دارد. از آنجا که این تأثیر بر روح و احساسات آن دارد ، به ویژه هنگامی که شخص خود را در داخل حوادث موجود در آن تصور می کند ، زیرا احساس احساسات و احساسات را به وجود می آورد که باعث می شود او مشارکت عاطفی خود را از مردم داستان احساس کند.^[٣]

انواع کار داستانی

تُعبّر القصة عن حادثةٍ أو مجموعةٍ من الحوادث كما ذكرنا سابقاً، وتكون هذه الحوادث قد أثارت مشاعر معينة في نفس الكاتب؛ ممّا دفعه لكتابتها، وقد تكون هذه الحوادث طويلةً تشتمل على حياة فرد أو مجموعة بأكملها وتُسمّى رواية، وقد تكون متوسطة تُسجّل مرحلةً من مراحل الحياة وتُسمّى القصة، كما يمكن أن تكون قصيرة تستعرض جزءاً من مرحلةٍ ما وتُسمّى القصة القصيرة، وفي ما يلي توضيح لأنواع العمل القصصي تبعاً للطول أو القصر لكل منهم:

کوتاه یا داستان

این شامل ارائه یک قسمت خاص یا مرحله زندگی است و داستان معمولاً حول این بخش کوچک می چرخد ​​که نشان می دهد ، و این محور اصلی آن است که نویسنده باید مشتاق نگه داشتن داستان ها در آن باشد. برای اینکه کار داستانی خود را شکست ندهد ، به طوری که داستان از ماهیت کوتاه خود خارج نشود و داستان کوتاه برای نویسنده لازم است که از تمام توانایی های هنری و بیانی خود برای تدوین آن استفاده کند. با استفاده از کلماتی که بر همان کسی که می خواند ، تأثیر می گذارد و داستان بیانگر و حاکی از آن است ، و لازم نیست که محور داستان کوتاه یک شخص یا حادثه خاص باشد ، اما محور می تواند یک گفتگوی داخلی باشد ، یا یک توصیف روانی داخلی از برداشت های خاص از یک حادثه ، و نویسنده آن با شروع و پایان عمل نمی کند.^[٦] تعداد صفحات معمولاً بین 3 تا 20 صفحه متغیر است.^[٧]

داستان

این داستان مرحله خاصی از زندگی را با جزئیات شرح می دهد ، که در آن افق ها برای نویسنده برای بیان ادبی و هنری در مورد وقایعی که داستان در آن می چرخد ​​، چه به یک شخص یا چند شخصیت مربوط می شود ، به شرط آنکه با یک نقطه خاص شروع شود و با یک نکته دیگر به پایان می رسد ، و با هماهنگ بودن منطقی ، چه واقع بینانه یا غیرقانونی ، باید از نظر دائماً جالب توجه باشد و روش های جالب توجه است. عکاسی ، با در نظر گرفتن وجود عنصر تعلیق و هیجان که به خواننده به گره می رسد. این مرحله ای است که وقایع بدتر می شوند ، که به محلول گره ای که در انتهای داستان است پایان می یابد ، در حالی که عناصری که داستان لازم است در آن قرار بگیرند. این آماده سازی برای وقایع در ابتدا است ، گره ای که در آن وقایع واجب است ، و سرانجام نتیجه گیری که در آن راه حل گره است ، و داستان واسطه ای بین داستان و رمان است ،^[٦] تعداد صفحات داستان از 20 تا 70 صفحه است.^[٧]

جدید

این رمان نوعی اثر داستانی است که نویسنده را با طول خاص مشخص نمی کند و تعداد صفحات آن بیش از 70 صفحه است.^[٧] جایی که یکی از طولانی ترین و جالب ترین انواع کار داستانی در نظر گرفته می شود ، در حالی که محور آن می تواند هر یک از داستان ها بدون محدودیت باشد. به شرط اینکه نویسنده عنصری را که تمرکز رمان را به طور کامل جذب می کند ، جذب می کند و به تفصیل آن را توصیف می کند ، به عنوان مثال اگر محور یک دوره خاص باشد ، نویسنده باید آن را به عنوان یک توصیف دقیق توصیف کند تا خواننده یک ایده جامع و دقیق در مورد آن بگیرد ، اما اگر محور رمان یک شخص خاص باشد ، نویسنده باید این شخصیت را از این شخصیت در تاریخ بگذارد و از این شخصیت ها استفاده می کند و از او می گوید:

نویسنده این رمان باید تمام جزئیات و ذرات را که در خدمت رمان هستند ، ذکر کند و این ایده را ارائه دهد که در آن ارائه شود ، بنابراین نویسنده باید از فقدان رمان محدود در ذکر جزئیات مختلف و ترور در آن استفاده کند ، و شایان ذکر است که حساب های بین المللی وجود دارد که نه از ذکر جزئیات و ذرات تا زمانی که آن را به دست آورده اند ، از جمله: اسناد تاریخی هستند که در کشورهایی که صادر شده اند ، اسناد تاریخی هستند.

بازی

این نمایشنامه یک کار داستانی گفت و گو است که معمولاً شامل جلوه های هنری و صحنه های مختلف است و در آن دو جنبه مورد توجه قرار می گیرد: سمت متن نوشته شده و جنبه بازیگری بیانی که متن را برای بینندگان منتقل می کند ، و شایان ذکر است که عناصری وجود دارد که داستان با نمایشنامه به اشتراک می گذارد ، به طور کلی: رویداد ، شخصیت ها ، ایده ، زمان و مکان ؛ در مورد آنچه نمایشنامه را متمایز می کند ، وجود عنصر ساخت و ساز ، گفتگو و درگیری است و نمایشنامه به دو بخش تقسیم می شود ، یعنی: تراژدی ، شاد ، فاجعه و کمدی و در نمایشنامه های مدرن مدرن ، این تراژدی معمولاً با یک شاد مخلوط می شود.^[٦]

منابع داستانی

انواع کارهای داستانی از نظر منابع به داستانهای واقع گرایانه و داستانهای داستانی تقسیم می شوند ، زیرا داستانهای واقع گرایانه وقایع خود را از واقعیت جامعه به دست می آورند ، الگوهای زندگی مردم و روشهای زندگی آنها ، در حالی که داستانهای داستانی حوادث خود را از تخیل دور می کنند که به دور از این واقعیت است که از طریق داستان تقلید می کند و از طریق داستانهای خیالی بسیاری از مشکلات اجتماعی ، محیط زیست و علمی می توانند باشند.^[٨]

داوری

1. ↑ A. Fateh Dhiab Sibitan (2010) ، منشأ و روشهای آموزش عربی، صفحه 39-40. منحصر به فرد
2. ^ ^{بوها برای} محمد غالامی (11-17-17) ، “هنر داستان” ، /www.alukah.net، آن را در 10-29-2017 کور کنید. منحصر به فرد
3. ^ ^{بوها برای} خلیل بنت متاتالله Faris (10-15-15) ، “داستان و تأثیر آن در ساختن شخصیت فرزندان ما” ، www.alukah.net، آن را در 10-29-2017 کور کنید. منحصر به فرد
4. ↑ “تعریف و معنی یک داستان” ، www.almaany.com، آن را در 10-29-2017 کور کنید. منحصر به فرد
5. ↑ دائر ycl المعارف علمی کویت برای کودکان چهارده سال ، “تعریف داستان” ، www.ksag.com، آن را در 10-28-28 کور کنید. منحصر به فرد
6. ^ ^{بوها برای جمع} A. Ayman Bin احمد دالگنی (10-198-198) ، “تفاوت بین داستان ، نمایشنامه و رمان” ، www.alukah.net، آن را در 10-29-2017 کور کنید. منحصر به فرد
7. ^ ^{بوها برای جمع} فهد خلیل زاید (2011) ، روشهای مدرن در آموزش عربی (چاپ اول) ، امان: انتشارات و توزیع علمی ، صفحه 240.
8. ↑ A. Fateh Dhiab Sibitan (2010) ، منشأ و روشهای آموزش عربیصفحه 41